Mijn eerste Skyrace: Skymarathon Livigno (ITA)

Gepubliceerd op 23 juni 2019 15:32

Mijn avontuur!

Hey! Hallo leuk dat je mijn stuk leest! Waarschijnlijk heb ik je aandacht gekregen door het woord “Skyrunnig”. Tot voor een half jaar geleden was deze term voor mij ook onbekend. Nadat ik een filmpje op youtube zag was ik verkocht!

Een ding was zeker: DIT WIL IK OOK!

Wat is Skyrunning?

Skyrunning komt in principe op hetzelfde neer als trailrunning, alleen is dit een extreme variant en gaat altijd door de bergen. Het valt dan ook onder extreme bergsporten. Naast dat er veel technisch lopen in zit is er ook een hoog stijgingspercentage. Deze is groter dan 30%, met andere woorden per 100 meter moet je minimaal 30 meter stijgen ofwel per meter 2 traptreden omhoog.

Buiten adem kwam ik boven aan op de eerste berg, ik dacht dat ik fit was, misschien had ik  dit toch wat onderschat. Ik realiseerde me dat er pas 1 uur voorbij is en ik pas 4 kilometer meter heb afgelegd nog 30 te gaan. De kopgroep is al ver voor me en de bejaarden en vrouwen halen mij in. Ik stond er niet al te veel bij stil te staan en probeerde een tandje bij te zetten. Het eerste ‘cut-off point’ lag immers op 2 uur waarbij ik minimaal 9 km moest hebben afgelegd.

90 min eerder.

Zaterdag 15 juni 8:30 uur. Daar stond ik dan. In het startvak van de Livigno Sky Marathon 2019 in Italië, op 1.800 meter hoogte. Missie: het volbrengen van 34 kilometer en 2.600 hoogtemeters. Vanaf inschrijving heb ik bijna een half jaar de tijd gehad om mijzelf voor bereiden op dit ultieme uitdaging! In al die tijd heb ik geen echte berg, laat staan rots, gezien. Alleen de trappen bij Snowworld in Landgraaf, deze waren inmiddels mijn tweede thuis geworden. Daarnaast had ik deelgenomen aan diverse trailruns en (even) tussendoor had ik ook nog deelgenomen aan de marathon van Rotterdam.

De dag ervoor tijdens de briefing werd het aangepaste parcours toegelicht reden hiervoor was dat er nog te veel sneeuw op de bergentoppen lag, maar dit maakte het aangepaste parcours er niet minder gevaarlijker op.

Maar goed, ik stond dus aan de start. Voelde me redelijk fit, ondanks dat ik niet goed geslapen had en alleen bakje kwark had gegeten. Waarschijnlijk kwam dit door de zenuwen. Er vlogen diverse drones over en er galmde een hoop Italiaans door de speaker, absoluut geen idee wat er gezegd werd. De hele meute lijkt in beweging te komen en de race is dus begonnen! Vol adrenaline knal ik mee met de 281 lopers die zich verzameld hadden in het centrum van het Italiaanse belastingparadijsje op de grens met Zwitserland. De eerste 3 kilometer waren geheel vlak. Na de enige écht vlakke kilometers in deze run was ik inmiddels aangekomen op een punt waar rennen geen optie is en begon ik aan mijn klim. Zonder stokken, geadviseerd werd i.v.m. met de veiligheid de handen vrij te houden. De eerste klim betrof 600 hoogtemeters, ik wist van mijn trainingen bij Snowworld dat dit wel zou moeten lukken. En inderdaad wonder boven wonder en een hoop zweetdruppels later kreeg ik gelijk en vormde deze klim geen probleem en was ik blij dat ik op de top was. Naast het hoge stijgingspercentage moest je berg natuurlijk ook weer af. Daar het afdalen wat vlotter ging moest het wel met zorg gebeuren want overal lagen rotsen verscholen onder een pak sneeuw. Wat natuurlijk wel mooi is dat overal beekjes liepen van smeltend ijswater echt prachtig om te zien! Inmiddels was ik ook al een verzorgingspost voorbij waar ik diverse versnaperingen had genomen, mijn zoutgehalte weer op peil had gebracht en hervulde ik mijn lege softflaks weer met sportdrank.

Na een paar valse platte kilometers door het meer (deze was gedeeltelijk droog omdat de sneeuw nog niet allemaal gesmolten was) kwam ik aan bij DE berg van de race. In 2,5 kilometer 900 hoogtemeters! Uiteraard was dit een single track en gingen we allemaal in een rijtje naar boven. Deze klim viel me zwaar, heel zwaar. Steeds een aantal meters stijgen en dan hield ik even steeds pauze. Dit had ik toch een paar keer moeten doen. Ook maakte ik de clips los van mijn racevest omdat dacht dat ik geen lucht meer kreeg. Meer en meer mensen haalden mij in. Op een gegeven moment kwam ik een bekend gezicht  tegen op de berg waarna we samen een stuk verder liepen uiteindelijk kon ik haar tempo niet bijhouden en dartelende ze vrolijk verder, zonder mij (achteraf hoorde ik dat ze special voor deze sport van Nederland naar Zwitserland was verhuisd, dit verklaarde een hoop.) Eenmaal boven op de berg aangekomen voorzien van windjack (ja een behoorlijk koude wind) was daar een verzorgingspost en ik besloot om heel even daar adem te komen. Mijn horloge tikte 16 kilometer aan met 2600 hoogtemeters en ik dacht “YES” we zijn bijna op de helft! Ik pakte mezelf bijeen om weer door te gaan door een witte sneeuwvlakte totdat ik uiteindelijk bij iemand van de organisatie terecht kwam en die op zijn Italiaans naar mij riep dat ik vanaf nu het touw vast moest nemen om verder te gaan. Ik realiseerde me nu dat ik bovenop de bergkam stond op 2.600 meter.

De bergtoppen!

Vanaf hier loopt de route ruim 1,5 kilometer over de bergkam en rotspartijen. Links een steile helling naar beneden, als je valt rol je zo Italië in. Rechts een steile afgrond die eindigt in Zwitserland. Ik liep letterlijk op de grens van deze twee fraaie landen. Na deze adrenaline boost was  het tijd voor de afdaling. Ik kan je zeggen dat deze net zo gevaarlijk was als het lopen over de bergkam.

Downhill

Eenmaal over de berg zette ik mijn weg alleen voort genietende van de omgeving. De omgeving had wat weg van een sprookje en even waande ik me in Disney’s Sneeuwwitje en de zeven dwergen. Mijn horloge gaf 24 kilometer aan en een snelle rekensom leerde me dat ik nog 10 kilometer moest afleggen. Op asfalt loop ik dit op 45 minuten, dus heb ik mijn vader opgebeld (die mee was voor support) en ik meldde hem dat ik met een dik uur binnen zou zijn, dus rond de klok van 14:30 uur. Niets bleek minder waar! Omdat ik het Italiaans bij de briefing niet echt kon verstaan, bleek dat na de daling en voorbij het laatste checkpoint de volgende klim voor de boeg stond deze zag ik niet aankomen en er gaan gedachten door mijn hoofd waarom ik hier in hemelsnaam aan begonnen ben. Gedurende deze klim kwam ik een Zwitser tegen en raakte met hem aan de praat. De beste man bleek 61 te zijn en mijn mindset sloeg weer volledig om in beastmode en dacht bij mezelf dat het niet zo kan zijn dat iemand van 61 eerder binnen is dan mij. Eenmaal boven op de berg aangekomen bij de laatste verzorgingspost keek ik naar beneden en zag ik het dorp en hoorde aan het geluid dat de een na de ander finishte. Goed nog even de tanden op elkaar, en in een rap temp naar beneden. Althans dat dacht ik. Deze afdaling ging ook weer over flinke rotspartijen en het schuren van mijn sokken werd steeds erger en tot overmaat van ramp stond er nog een soort schots hooglander op mijn single track die niet 1, 2, 3 aan de kant wilde gaan en eindelijk kwam ik een bordje tegen met nog 2 kilometer. Ik zette voorspoedig de afdaling verder in en het laatste stukje bos maakte plaats voor een grashelling waar enkele maanden eerder nog mensen op de lange latten naar beneden knalden.

Gedurende de afdaling maakten de gesmolten beekjes van ijswater hier plaats voor stortende rivieren de watervallen van Coo waren hier niks bij. Overal lag sneeuw, ijs en rotsen gedurende de afdaling begin ik toch last te krijgen van mijn tenen, mijn schoenen waren zeiknat en ik had het vermoeden dat mijn sokken aan het schuren waren. Geen fijn gevoel midden in een afdaling! Eenmaal onderaan gekomen in het dal stond de volgende uitdaging te wachten; de beklimming van een pak hem beet 50 meter hoge berg maar wel met handen en voeten anders kwam je er absoluut niet op. Dus dat werd klauteren. Halverwege de beklimming begon ik langzaam mijn hamstrings te voelen maar gelukkig wist ik deze onder controle te houden. 

De finish!

Ik zette aan voor het laatste stuk. Mijn vader had ik inmiddels ingelicht en deze snelde naar de finish. Als ik rechts de hoofdweg opdraaide is het dorp nog zo’n 300 meter lopen. Als een van de laatste finishers kon ik niet meer rekenen op een grote entourage van toeschouwers, maar er waren nog steeds enthousiaste dorpelingen en ik kreeg een high-five van een paar kinderen. “Goed zo goed zo!” hoorde ik om mij heen en ik zag  dat bekende gezicht, het bleek de ultraloopster te zijn, uiteraard was zij al ruim een uur eerder binnen. Met 7 uur en 36 minuten op de klok kom ik moe (en enkele kilo’s lichter) maar met een voldaan en euforisch gevoel  over de lijn. Niet veel later kwam de Zwitser van 61 over de finish en uiteindelijk zijn er na de Zwitser nog 12 deelnemers gefinisht, met als hekkensluiter een Italiaan die er 8 uur 48 minuten over deed.

 

Omdat deze Skymarathon onderdeel was van de wereldkampioenschappen was hier de absolute top aanwezig. Uiteindelijk won de snelste skyrunner deze race met een eindtijd van 3 uur 22 min.

 

Dit was mijn eerste Skyrun maar zeker niet de laatste! Er worden al plannen gemaakt voor de volgende skyruns.

Aangezien dat dit parcours B was moet ik sowieso een keer terug om parcours A lopen. Dus Livigno I will be back!

 

Ben je na het lezen nieuwsgierig geworden bekijk hieronder de adembenemende aftermovie van deze geweldige ervaring!

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

ingrid
2 maanden geleden

Echt een aanstekelijk mooi verslag!
Ik ben er een trainingsschema aan het maken, maar vind het lastig... Eerst maar weer eens de HM gaan lopen, dan naar de hele en dan hoogtemeters maken...
Mocht je een trainingsschema willen delen, graag! Uiteraard mag je die v mij ook hebben, maar of jij daar iets mee kan....
Fitte groet

Wim jussen
2 maanden geleden

Joep mooi geschreven en een top prestatie ga zo doorπŸ‘πŸ‘πŸ’ͺ

Nardie
2 maanden geleden

Heel mooi geschreven!! En je hebt het toch maar gedaan.
Topper!!!

Koen Goessen
2 maanden geleden

Mooi artikel!